Rasy
naszych kotków
| Strona główna | | Napisz do mnie |

Neva Masquerade   NEM non

      Osobliwą i urzekającą odmianą kotów syberyjskich jest Neva Masquarade. Nazwę tą nadano na cześć rzeki Newy przepływającej przez Petersburg, miasto słynące z maskarad - wielkich balów maskowych. Rodowód tej odmiany sięga XVII wieku, kiedy w Rosji ogromną popularnością cieszyły się się koty syjamskie. Moda przeminęła, a niedawny arystokrata zmuszony został do plebejskiego zajęcia, jakim jest łowienie myszy. Wtedy prawdopodobnie doszło do samoistnych krzyżowań z kotem syberyjskim, czego rezultat możemy dziś podziwiać.
Neva jest pełnowartościowym kotem syberyjskim zarówno pod względem fizycznym jak i psychicznym, różni się jedynie umaszczeniem. Futro z oznaczeniami syjamów sprawia, że przypomina trochę koty birmańskie lub amerykańskie ragdolle. Programy hodowlane prowadzono w Rosji od 1960 roku. Pierwsze egzemplarze sprowadził z Petersburga do Niemiec w 1990 r. Hans Schultz.
Neva Masquerade jest kolorystyczną odmianą kota Syberyjskiego. Kota tego wyróżniają charakterystyczne dla syjamów oznaczenia i niebieski kolor oczu.
      Nevy spotyka się z wieloma barwami i wzorami oznaczeń, ale zawsze są to koty unikalne i rzadko spotykane.
Koty syberyjskie z oznaczeniami są wynikiem dużego programu hodowlanego prowadzonego od 1960 roku w hodowlach rosyjskiego klubu miłośników kotów (TARC) z Petersburga. Drogą selekcji kociąt w miotach kotów syberyjskich udało się zgromadzić odpowiednią ilość kotów z oznaczeniami, by zacząć hodować nową rasę. Neva Masquerade przez większość federacji hodowlanych uważana jest za kota syberyjskiego i tylko niektóre z nich uznały ją za rasę odrębną.
      Po gwałtownych sprzeciwach hodowców typowych kotów syberyjskich, przeciwnych uznaniu "Nevy" jako nowej odmiany kolorystycznej kota Syberyjskiego, miłośnicy "Nev" zarejestrowali swoje koty jako nową rasę Neva Masquerade.
Dotychczas uznało ją Feline Federation Europe z Wielkiej Brytanii a w kilku innych federacjach rejestracja jest w toku (WCF, TICA). Rosyjscy hodowcy są bardzo dumni ze swoich Nevskich Maskaradnych uważając je za wielki hodowlany sukces. Najistotniejsze w tej nowej rasie jest to, że powstała bez krzyżowania z innymi rasami, tylko poprzez selekcję kociąt z wielu hodowli.
Używając międzynarodowego kodu EMS, służącego do opisu kota, Rosjanie proponują następujący zapis SIB (03 21) 33 61, przy czym SIB (syberyjski) proponują zastąpić skrótem NEM. Gen odpowiedzialny za takie umaszczenie kotów przenoszony jest przez niewiele sybiraków.
Futerko między palcami.

Piękny ogon Soni.


Kot Syjamski  Siamese (Syjamski) SIA

      Syjamy są wśród kotów najstarszą rasą hodowlaną uszlachetnioną przez człowieka. Pierwsze syjamy, jako egzotyczne koty typu wysmukłego z Dalekiego Wschodu, głównie z dzisiejszej Tajlandii, zostały przywiezione do Europy i pędziły nędzny żywot, będąc atrakcją dla publiczności w ogrodach zoologicznych wielkich miast. W 1871 r. można było po raz pierwszy zobaczyć na słynnej w skali światowej wystawie kotów w londyńskim Crystal Palace pierwsze koty syjamskie wyhodowane przez człowieka. Od tego momentu zaczął się nadzwyczaj szybki rozwój tej rasy. Syjamy, hodowane z doskonałymi wynikami od końca XIX wieku, zdobyły cały świat i wytworzyły prawie nie dajšcš się zliczyć różnorodność odmian barwnych. W 1892 r. ustalono pierwszy wzorzec rasy, który jednak później trzeba było ponownie przerabiać, zmieniać i uzupełniać. Współczesne koty syjamskie różnią się ogromnie od pierwotnych już na pierwszy rzut oka. Syjamy w początkowym okresie, mimo swej smukłości, były dość masywne i bardziej przypominały dzisiejsze koty burmańskie lub koraty. Dzisiejsi ich potomkowie mają więc niewiele wspólnych cech ze swymi przodkami. Za hodowlany ideał syjama uchodzi kot wyjątkowo wysmukły, o długich i cienkich nogach oraz cienkim ogonie. Syjam musi być wydłużony i sprężysty, a zarazem silnie umięśniony.
      Czaszka w profilu jest lekko wypukła. Nos powinien być długi i prosty, bez zagłębienia u nasady. Pyszczek jest drobny, szczęki wyraźnie zaznaczone; podbródek tworzy jednš linię z czubkiem nosa. Elegancję ruchu syjamy zawdzięczają sprężystym, długim kończynom, przy czym tylne powinny być trochę dłuższe od przednich. Cienki i biczowato zakończony ogon kotów syjamskich przeważnie jest w ruchu i sygnalizuje gotowość do działania. Futro syjamów jest wyjątkowo krótkie, delikatne i jedwabiste; powinno gładko przylegać do ciała i u zdrowych kotów być lśniące. Miłośnicy kotów zawsze byli zafascynowani ciemnoniebieskimi oczami syjamów. Oczy te o migdałowatym kształcie, wyraźnie ukośnie ustawione, o przenikliwym spojrzeniu robią duże wrażenie, jakby chciały przekazać wszystkie tajemnice Orientu.
      Kolor futra jest - oprócz koloru oczu - główną znamienną cechą tej rasy. W zależności od odmiany barwnej od mniej lub bardziej jasnego koloru zasadniczego wyraźnie odcinają się ciemniejsze oznaki na twarzy (maska), uszach, kończynach i ogonie; u kocurów także moszna ma kolor oznak. W odniesieniu do wszystkich odmian barwnych obowiązuje żelazna zasada, że kolorowe oznaki muszą być możliwie jednolite i ciągłe, nie mogą ich zakłócać ani jaśniejsze plamy, ani przetykać pojedyncze białe włosy. Często maska wygląda niejednolicie, np. po chorobie lub wychowie młodych, co powoduje, że takie koty nie spełniajš warunków wymaganych na wystawach. Kocięta rodzą się czysto białe, oznaki zaczynają się u nich pojawiać mniej więcej od czwartego tygodnia życia, lecz doskonałe umaszczenie mają przeważnie dopiero po osiągnięciu dojrzałości płciowej w wieku 7 lub 8 miesięcy. Dobrzy jurorzy biorą ten fakt pod uwagę.
Opis rasy pochodzi z książki "RASY KOTÓW" wydanej przez Oficynę Wydawniczą MULTICO.


Kot Europejski  (European cats) EUR

      Jest jedną z bardzo niewielu ras, które swego powstania nie zawdzięczają manipulacjom hodowców. Kot europejski krótkowłosy, całkowicie ignorowany do poczštku lat 70., został późno odkryty jako rasa nadająca się do hodowli i wystawiennictwa. Dlatego hodowcy są dzisiaj w tym szczęśliwym położeniu, że dysponują ogromną pulą genową. Pierwsze koty europejskie krótkowłose odkryli przyjaciele kotów ze względu na ładne ubarwienie ich futra i jedynie kwestią czasu było zajęcie się nimi przez jakąś organizację hodowców, która by usystematyzowała rasę według odmian barwnych i ustaliła wzorzec fenotypu.
      W 1982 r. rasa została uznana przez FIFe, jednak do dzisiaj jest mało popularna w porównaniu ze swoim bardziej znanym krewniakiem-brytyjskim kotem krótkowłosym. Wzorzec został oparty na przeciętnym kocie domowym, z czego hodowcy są szczególnie dumni. Stoją bowiem u źródła hodowli tej rasy, a przecież niejeden udany kot hodowlany rozpoczynał swoją karierę w klasie nowicjuszy bez rodowodu po tym, gdy został odkryty jako naturalna piękność w jakiejś chłopskiej zagrodzie. Europejskiego kota krótkowłosego nie wolno krzyżować z kotami innych ras, co nielicznym jego hodowcom stwarza duże problemy, zwłaszcza że wiele związków hodowców traktuje europejskiego i brytyjskiego kota krótkowłosego jako jedną rasę.
      Europejski kot krótkowłosy ma ciało od średnich rozmiarów do dużych, kończyny niezbyt długie, mocne, z okrągłymi łapami, ogon u nasady gruby, cieniejący ku zaokrąglonemu końcowi. Klatka piersiowa powinna być dobrze rozwinięta i harmonizować z dużą, okrągławą głową, która musi być trochę dłuższa niż szersza. Dobrze rozwinięte policzki i podbródek uzupełniają zaokrąglone czoło: nos jest średnio szeroki i prosty. Uszy są średniej wielkości, u góry lekko zaokrąglone, ich wysokość jest w przybliżeniu równa szerokości u nasady. Oczy są okrągłe, szeroko rozwarte i lekko skośnie ustawione. Futro musi być krótkie, gęste i mocne oraz z połyskiem; gęste podszycie jest niepożądane.
      Kształt ciała i budowa kości kota europejskiego krótkowłosego są takie same jak klasycznego kota europejskiego, jakiego dzisiaj jeszcze można spotkać w stanie nie zafałszowanym na obszarach wiejskich. Powstał bez programów z kojarzeniem niekrewniaczym, uszlachetniony jedynie drogą selekcji, jest nie oszlifowanym diamentem, rasą dla znawców. W niektórych związkach hodowców - w celu wykluczenia pomylenia go z brytyjskim kotem krótkowłosym i uniknięcia chaosu w nazewnictwie - nazywa się go kotem celtyckim (Keltic shorthair). Ten sam wzorzec rasy stosuje się także dla brazylijskiej rasy Brazilian Shorthair.

jest trochę czytania, ale chyba warto.

...

[Powrót do początku strony]

strona główna [powrót do strony głównej]